woensdag 19 juli 2017

Vrij !



In het 25 jarig jubileum-jaar van mijn bedrijf geef ik mezelf 6 weken vrij , beginnend in de kermis-week. Vrij van de edelsmederij , om de dagen te kunnen invullen zoals ik dat graag wil.
Over het algemeen is deze indeling , met middag-openstelling van de winkel, heel passend voor mij . Het geeft structuur, dwingt me om afspraken na te komen en te communiceren, houdt de stroom op gang van ideeën, opdrachten , inkomen. 
Er zijn het afgelopen jaar allerlei ontwikkelingen in gang gezet : het Achterhuis is klaar en in gebruik genomen als atelier ; Er zijn samenwerkingen tot stand gekomen; Ik heb een coachings-training gevolgd die ik gebruik in de smeed-trajecten die ik aanbied.   3Richtingen in mijn werk  worden steeds zichtbaarder ; edelsmid, kunstzinnig / Jungiaans coach en kunstenaar.

Er is momenteel een sterk verlangen om een  van die 3 richtingen  te voeden,  namelijk die van de kunstenaar. Die schoot er het afgelopen jaar een beetje bij in, door alle drukte . De komende 6 weken zijn vooral bedoeld om de kunstenaar in mij te voeden. Het vraagt een andere aanpak , en welke precies , tja dat wordt het experiment.
Er zit vooral veel  lege ruimte omheen , tijd voor mezelf, om te schrijven, om met de hond de bossen in te gaan, te zwemmen in het Bakse ven , om musea van binnen te zien , met vrienden uit te wisselen.
  Maar ook vraagt het  toewijding om de beelden die in mij leven zoveel  aandacht en rust te geven dat ze naar buiten kunnen komen.
Dat betekent voor mij de computer veel uit , geen televisie … Op tijd naar bed om een prettig dagritme te creëren.

Het is op een bepaalde manier ook terugkeren naar mijzelf , opnieuw koers uitzetten, luisteren…
Na de hectiek van het afgelopen jaar kan ik me hier enorm op verheugen.
Het is mijn bedoeling om in de 6 weken die ik hiervoor ga gebruiken te onderzoeken hoe ik deze aandacht, deze rust , mee kan nemen in de dag-structuur met winkel-opening. 
Welke rituelen ik nodig heb om blijvend de kunstenaar voeding te geven en ruimte .
Zodat er een betere balans kan ontstaan tussen de 3 richtingen van mijn werk.
Ik duik erin….


In september weet ik wellicht meer …

maandag 30 januari 2017

Schaduw



Ik kijk om me heen en zie een wereld vol geweld. Ik zie machthebbers gekozen worden die me alle vertrouwen doen verliezen in de democratie zoals we die kennen.
Toen ik jong was dacht ik dat het geweld achter ons lag, dat ik het geluk had van na de oorlog geboren te zijn. En in zekere zin is dat ook zo, ik heb, afgezien van 2 ervaringen waarin ik fysiek bedreigd werd , in de veiligheid van dit land kunnen leven en werken en me vrij gevoeld om mijn leven te leiden.
Maar is dat wel echt zo ?
In mijn persoonlijke  proces van bewustwording  ontdekte ik hoe in mij de schaduw, ook wel het onderbewuste , werkelijk mijn blik op de wereld bepaalt. De mensen waar ik het moeilijk mee heb spiegelen juist datgene wat in mijn onderbewustzijn ligt.
Er lijkt altijd een bewuste reden te zijn die mij tot een besluit, een afkeer, een verliefdheid brengt,
Maar de ware drijfveren liggen in het verborgene.
Het echt naar binnen kijken als iemand mij bv.   een streek levert , of afkeer bij me oproept, is niet iets wat erg prettig is . Het is veel makkelijker een opsomming te maken van redenen waarom die ander zo tekort schiet en hoe weinig ik daarop lijk.
Of om de ander te vergoelijken en het akelige gevoel weer weg te stoppen.
Dit spel van projectie maakt dat al onze onbewuste eigenschappen bij de ander worden waargenomen, en ontkend in het eigen bewustzijn.
Maar wat als ik wel naar binnen kijk, en voel waar in mijn lichaam het pijn doet ? Wat als ik in gesprek ga met die pijnlijke plek ? De pijn een krampachtig  pantser blijkt waarachter zich een bang kind verschuilt ? Een woedend kind, een kind dat haat, een kind dat om zich heen wil slaan ?
Het heldert een boel op: ik begrijp waarom ik soms zo geraakt en verkrampt ben en leer te zien dat die reacties voortkomen uit mijzelf , mijn onbewuste aannames, mijn familie-patronen die voortkomen uit oorlogstrauma's en diep gewortelde taboes.
Door dit onderzoek komen er delen die voorheen onbewust waren in mijn bewustzijn, ze worden nu door mij waargenomen zodat ik ervoor kan zorgen, erkenning aan kan geven, en de projectie kan terug nemen. Er treedt ontspanning op . Er ontstaat een duidelijker innerlijk kompas, onafhankelijk van anderen.

Dat we als samenleving  fysiek geweld , discriminatie, vrouwenhaat, gewetenloze hebzucht en leugenachtigheid veroordelen heeft als bijwerking dat we die eigenschappen in onszelf niet meer kunnen waarnemen, alleen in de projectie op anderen.
In de schaduw van onze samenleving groeit en bloeit de wapen-industrie , de porno-industrie en de uitbuiting en corruptie.
We hebben helaas niet van jongs af aan geleerd om schuldeloos en schaamteloos onze schaduw te onderzoeken door bijvoorbeeld op onze dromen te letten, of door met een open onderzoekende blik onze pijn aan te kijken.
Het wordt zelfs als  wereldvreemd en naïef gezien om de blik naar binnen te richten terwijl “daarbuiten “ toch zoveel dreiging bestaat.
Er is nauwelijks  erkenning voor dit fenomeen van de schaduw, dat alles wat we denken te geloven en als ideaal zien steeds ondermijnt en van koers doet veranderen.
Wat zou er gebeuren als we  zouden leren om onze eigen projecties te doorzien ?
Dus, onze eigen schaduw zouden kennen en liefhebben en niet alleen ons geïdealiseerde zelfbeeld ? Als we zelf ouder zouden kunnen zijn voor dat gepijnigde kind in ons met een scala aan destructieve gevoelens ?

vrijdag 6 januari 2017

Betekenis







Op een ochtend kijk ik naar buiten en zie een dauwdruppel glinsteren op een zon beschenen blad.
Mijn gemoed schiet vol, ik voel de zin van alles, de levenslust stroomt door mij heen. Het beeld zindert van betekenis.

Dan ontmoet ik  de natuurwetenschapper , hij zegt ja dat komt doordat de temperatuur van de lucht is gedaald tot onder de temperatuur van de dauw.
 Dan  de neurowetenschapper die zegt dat mentale en emotionele activiteit van de mens volledig gereduceerd kan worden tot fysische, materiële eigenschappen.

De magie van dat moment ligt in de directe ervaring, de combinatie van een onbeschrijflijke  hoeveelheid  factoren die voor mij dát moment van waarde maakt. Het krijgt betekenis door de samenwerking tussen zintuigen ,en emotionele betrokkenheid .

Deze magie kan de wetenschapper niet vinden, die lijkt ongrijpbaar en dit kostbare fenomeen, het vinden van zin en betekenis lijkt daardoor in onze huidige door de wetenschap geregeerde samenleving  niet relevant te zijn.
Verklaringen , kennis over de werking van materie hebben de neiging om het object van studie apart te zetten van degene die studeert, en daarmee een scheiding in het leven te roepen.
Waarmee de ervaring [waarin die scheiding niet aanwezig is] al verdwenen is.

De stem van de betekenis-gevende magiër die de totaal-ervaring beleeft en daar levenskracht in vindt is veel sterker geworden  in mij.
Ik heb jarenlang geleefd met op mijn schouder een innerlijke wetenschapper die alles wat betekenisvol en echt was voor mij afremde met verklaringen en scepsis.

Waarschijnlijk uit angst voor  de brandstapel, want, ook al wordt je hier [over het algemeen] heden ten dage niet meer letterlijk om zeep geholpen als je anders denkt dan de gevestigde orde, je bent kwetsbaar als kleine zelfstandige die haar boot in de stroom wil houden.


2017 zal een jaar zijn waarin de aandacht zich meer en meer verlegt naar dit ongrijpbare wonder van de betekenisvolle ervaring. De verwondering te voelen , de kracht ervan te erkennen, ervan te genieten, het te delen met anderen.

maandag 14 november 2016

Volle maan







Voor de effecten van de volle maan lijk ik erg gevoelig, waardoor ik ook geneigd ben astrologie serieus te nemen. Ik voel aan den lijve hoe deze planeet op mijn fysiek/emotionele gesteldheid inwerkt ,  waarom zouden de andere planeten dat ook niet doen ?

De groter/voller wordende maan brengt water in beweging , eb en vloed vinden plaats onder haar invloed. Deze kracht is ook in het lichaam voelbaar en brengt de onbewuste emotionele kwetsbaarheden aan de oppervlakte en in het bewustzijn , gevoelens van ontoereikendheid , eenzaamheid, en de daarbij behorende gedachtepatronen die overtuigingen laten zien over gebrek aan steun, tekort etc.
Geen dingen die ik normaal gesproken op facebook deel.
Toch is het een terugkerend fenomeen waarmee ik leef.

Het kijken naar de gedachten die twijfel zaaien, het doorvoelen van de lichamelijke spanning die hiermee gepaard gaat is een karwei dat voor mijn gezondheid essentieel is, ook al is het verre van prettig.
Het stilstaan bij gekwetstheden geeft erkenning aan de aspecten die ik als kind moest missen, en nu als volwassene met vallen en opstaan leer aan mezelf te geven. Het aandacht geven aan dat wat uit het onderbewuste boven komt drijven maakt dat de scherpte van de pijn verzacht en  de gedachtepatronen doorzien worden. De zelf-liefde wordt verruimd en omvat ook deze aspecten.

Ik kom als het ware wat losser van de patronen en zie ze als golfbewegingen. Soms tillen ze me op, soms trekken ze me naar beneden.
Er is een standpunt in mij dat die beweging waarneemt en los is van de identificatie ermee.

Deze innerlijke golven , die me dan weer meeslepen in een groot optimisme , dan weer in diepe twijfel doen belanden  vormen niet de richtingaanwijzers die een mens nodig heeft. Maar ze vormen wel de eb en vloed van mijn bestaan komende uit de diepte van de oceaan van bewustzijn.
Het iedere dag weer opstaan, aan het werk gaan, handelen in dat wat zich voordoet , op de top óf in de diepte van de golf , is voor mij de weg die stabiliseert, vertrouwen geeft en gestage ontwikkeling vertoont.

Ontwikkeling in bewustzijn , liefde voor het werk dat ik doe, voor de trouwe nabije vrienden , voor de schoonheid van de ontelbare processen die zich voordoen in het ondermaanse.

vrijdag 21 oktober 2016

Waarheid

Voorbereidend op een presentatie-avond over de  begeleidingstrajecten
Die ik aanbied waarbij de deelnemers een krachtvoorwerp voor zichzelf smeden, zie ik weer helder voor me welke weg ik zelf aflegde.
Beginnend in het gezin van herkomst, de waarheden en overtuigingen absorberend en integrerend die daar heersten. Maar ook dat  de onbewuste boodschappen die mijn ouders moesten verdringen om te kunnen [over]leven in mij voortleven en van invloed blijken op mijn bewuste wil.
Betekenisgeving, zin was in mijn gezin van herkomst een onderwerp dat in het onderbewuste verdween, nadat het katholieke geloof vervangen werd door de wetenschap.
Logica en redelijkheid werden de bewuste waarden, maar tegelijkertijd voelde ik als kind al de onechtheid van deze bedachte constructie.
Ik voelde de emotionele onderstromen, de angsten en de pijn van mijn ouders  wel maar kon er geen vinger op leggen omdat ze in het onderbewuste waren verdrongen.
Wanneer ik er emotioneel op reageerde leefde ik onbewust de verdrongen emoties van mijn ouders uit , maar dat werd niet herkend en zo begon ik te twijfelen aan mijn waarneming.

 Een  zoektocht volgde waarin ik langzaam maar zeker leerde mijn emotie te lezen als een richtingaanwijzer naar een onderliggende waarheid. Gedachtenpatronen ging ik op een soortgelijke wijze onderzoeken, als richtingaanwijzers naar onderliggende overtuigingen. Ik begon te ontrafelen wat bij mij hoorde en wat niet [langer].Ik ontdekte hoe emoties en overtuigingen hun weerslag hadden op mijn lichaam en dat het onderzoek me meer in contact bracht daarmee. Ik raakte meer thuis in mijn lichaam. Ik leerde genieten. Ik ging houden van wie ik ben.

 Gaandeweg deze persoonlijke zoektocht ontstond een nieuw standpunt , een nieuw brandpunt van waarneming, een objectief zien.
 Het heeft echter niets te maken met een wetenschappelijk standpunt.
De objectieve blik is nonduaal en ziet de wereld van verschijnselen als eenheid, als onverbrekelijk één. 
Deze eenheidsbeleving is een mysterie , hoe kan het zijn dat ze alles omvat, wie kan zoiets waarnemen? Ben ik dat ?
In dat licht gezien is mijn subjectieve werkelijkheid niet minder waar, maar ook die van een ander is net zo waar. Dit objectieve standpunt ziet ieder standpunt als onderdeel van dezelfde eenheid, je kunt het je voorstellen als de velen facetten van een geslepen diamant.
Hierdoor ervaar ik juist veel meer vrijheid om mijn eigen wereld betekenis te geven en trouw te zijn aan mijn eigen waarheid, zonder uit het oog te verliezen hoe individueel die is.

Die persoonlijke waarheid  ligt voor mij  in het onderzoek van het onbewuste, de droomwereld, synchroniciteit, emoties en lichaamsgevoel. Daarin ontstaat een samenhangend verhaal dat van betekenis is voor mij. De wereld buiten vormt daarin de spiegel van de wereld binnen mij. Die waarheid staat niet vast maar is voortdurend aan verandering onderhevig.

In mijn werk als edelsmid kan ik met een smeedvorm reageren op het verhaal van een ander en zien waar het wezenlijke zit.  Zo’n smeedvorm vormt een antwoord van mij op dat wat bewust/onbewust waargenomen is in een voorgesprek, en de ervaring leert dat deze smeedvormen van betekenis worden voor de drager, dat ze in vormtaal verwoorden welk proces gaande is onder de oppervlakte.
Dit werk is voor mij zinvol en vervullend.

Deze ervaring geef ik nu in de begeleidingstrajecten ook door aan anderen. Door te smeden aan een vorm ontstaat  bewustwording van datgene wat net onder het oppervlak leeft  in het onbewuste en wat grote invloed uitoefent op ons leven . Het is een proces van steeds meer liefde /ruimte ontwikkelen voor onszelf. En daarmee ook steeds meer liefde/ruimte te voelen voor [de waarheid van] een ander.
Juist voor de in ons ondergronds gegane eigenschappen /overtuigingen /emoties die we liever ontkennen of negeren.
 Hoe pak ik dat aan?
Het is vooral een ervaringstraject, maar tijdens de informatie-avonden vertel ik iets over mijn visie. Ik vertel welke technieken ik gebruik en waar ik mijn ervaring heb opgedaan. Ook geef ik een korte voorbeeld oefening waarin iets ervaren kan worden van mijn werkwijze.

woensdag 5 oktober 2016

dromen




Volgens Jung geven dromen iets prijs van het onbewuste ,
en ik kan daar gezien mijn ervaringen ook niet omheen.

Ik droomde vannacht dat ik , samen met vele anderen, aan het voorbereiden was
om te sterven. Er werd ons, door kenners, uitgelegd hoe dat ging, hoe we onze creativiteit konden inzetten om ons te kleden voor die gelegenheid. Kledingstukken, sieraden, lagen klaar  voor gebruik. Ik koos een kleurige sjaal en een collier van rode en roze bloedkoralen.
Na verloop van tijd vormde zich een lange rij en in een wat plechtige ceremoniële sfeer liepen we richting het einde.
We werden door kundige en liefhebbende mensen  begeleid.
De vrouw die voor mij liep tussen twee begeleiders in was aan de beurt. Ze stond even stil. Ik dacht dat ze aarzelde en ik voelde zelf ook ineens angstige twijfel: ik kon ook gewoon nee zeggen.
Toen zag ik haar een grote stap voorwaarts maken, als een dier dat gaat….
Het einde vond plaats in een vuur.



Misschien moeilijk voor te stellen, maar ik ben bemoedigd door deze droom, ook al was het ook angstig en een wat macaber verhaal.
Sterven in dit verband herken ik als een archetypische weergave van een metamorfose.
 Ik voel aan dat deze periode mij , en ook veel anderen, meeneemt in een grote verandering. Een verandering van binnenuit,  sommige  eigenschappen en gewoontes verdwijnen ,  andere worden ontwikkeld of versterkt.
Sterven als een feniks die sterker en met nieuwe mogelijkheden uit zijn as herrijst.

Een nieuw begin, waarvan de impact nog niet kan worden gezien omdat ik midden in het sterven zit van het oude.
Maar dat wel al kan worden aangevoeld in zijn nieuwe kwaliteit.
Zo’n periode vraagt vertrouwen in het leven zelf, als een zelfsturend systeem.  Ik zie waar mijn aandacht zich op richt, waar de “drive” zit en die stroom volg ik zoveel ik kan.
Er zijn visioenen, maar ik kan alleen maar de volgende stap zetten, hier, op de grond waar ik op loop.

Deze transitie kenmerkt zich door  het verschijnen van nieuwe mensen in mijn leven, door de behoefte aan meer ruimte voor mijn vrije werk, uitmondend in de aankoop van een schuur [atelier] achter mijn huis, en ook door de concreet groeiende mogelijkheid /vraag om mensen te begeleiden middels het smeedwerk in trajecten van bewustwording.


Ik verwonder me en ben benieuwd 



maandag 26 september 2016

tiid

Deze ochtend ging ik met mijn hond naar het buitengebied om daar een rondje te gaan hardlopen. Bij het stallen van mijn fiets zag ik in de nabij gelegen wei een ezeltje staan. Hij stond daar, met geloken ogen in de zon te zijn.
Ongeveer 3 kwartier later kwam ik terug van mijn rondje en zag dat de ezel nog precies op dezelfde plek , in precies dezelfde houding in de zon stond.
Blijkbaar was er in die 3 kwartier geen enkele impuls geweest om in beweging te komen , er was alleen dit stille staan in de zon, dit voelen van de warmte, deze fysieke beleving.

Bijzonder mooi om te zien hoe de tijd in dit dier volledig geleefd wordt , zodat je eigenlijk niet meer kunt spreken van tijd, er is een tijdloos zijn.
Dat is iets dat voor ons mensen vaak ver weg is geraakt, doordat tijd iets is geworden dat gebonden is aan afspraken vanuit lineair denken. Het is nu 8 uur, ik kan een uur gaan hardlopen, daarna is er weer het volgende....
Tussen ontwaken en slapen gaan is er een programma dat gevolgd wordt met afspraken en deadlines.
Om toch iets van dit tijdloze zijn te ervaren is dan vaak niet zo voor de hand liggend.
Terwijl juist die kwaliteit van zijn , waarin het gevoel van tijd verdwenen is, waarin we samenvallen met datgene wat we aan het doen zijn én met ons lichaam én met onze omgeving ons het gevoel geeft van volledigheid, van zin, van geluk zelfs.

Ieder moment kan daarvoor geschikt zijn, daar waar je oog op valt, daar waar je aandacht naartoe wordt getrokken, ligt de hele dag door die uitnodiging om dit moment volledig in zijn tijdloze wonder te ervaren.